Ժայռ։ Ճամբար Սեւանում

Անմոռանալի 2 օր անցկացրեցինք ԺԱՅՌ ճամբարում։ Բոլոր դժվարությունները եւ փորձությունները մեզ ավելի համախմբված էին դարձնում։ Բոլորս էլ ձեռք բերեցինք նոր ընկերներ, եւ հրաշալի ժամանակ անցկացրինք միասին։ Ես երբեք չեմ մոռանա այս ճամբարում անցկացրած օրերս։ Բոլորը գոհ էին եւ հագեցած, այդ օրերից։ Ես ինձ այնտեղ զգում էի, կարծես իմ երկրորդ տանը։

Շնորհակալ եմ կրթահամալիրի այս անմոռանալի 2 օրվա համար 💋💋💗

ՎԵՐԱԴԱՐՁ «Մխիթար Սեբաստացի» Կրթահամալիր

IMG_20170808_174209

7-րդ դասարանում ես տեղափոխվեցի «Մխիթար Սեբաստացի» կրթահամալիր: Բոլորն ինձ ջերմ ընդունեցին: Կրթահամալիրը կարծես այտեղ սովորող բոլոր երեխաների երկրորդ տունը լինի: Ուսուցիչներրը շատ լավ էին վերաբերվում երեխաներին, և օգնում նրանց ամեն հարցում: Նրանք ասես մեր մեծ ընկերներն են: Բայց հանգամանքների բերումով ես դուրս եկա դպրոցից, և տեղափոխվեցի «Դանիել Վարուժանի» անվան դպրոց: Այստեղ ամեն ինչ այլ էր…Ինձ լավ ընդունեցին, բայց այն ջերմությունը և անմիջական շփումը, որ կար կրթահամալիրում, այստեղ չկար…Իսկ այժմ ես կրկին վերադառնում եմ իմ դպրոց՝ իմ երկրորդ «ՏՈՒՆ»: Անչափ երջանիկ եմ որ նորից «ՍԵԲԱՍՏԱՑԻ» եմ:

Ամառային ճամբար 2017 : Իմ տպավորությունները

յսօր «Մխիթար Սեբաստացի» կրթահամալիրում բակային ճամբարի 1-ին օրն էր: Օրն անցավ՝ ըստ սահմանված ծրագրի, որը շատ հետաքրքիր ու բովանդակային էր: Օրը սկսեցինք մարմնամարզությամբ, խաղացինք վոլեյբոլ: Մարզվելուց հետո այցելեցինք դպրոց-պարտեզի լողավազան՝ լողալու, ապա նախաճաշեցինք: Նախաճաշից հետո վերադարձանք մայր դպրոց և գնացինք ընթերցասրահ: Գրադարանում խաղացինք ինտելեկտուալ խաղ՝ «Այլ կերպ»: Խաղից հետո այցելեցինք Նոր դպրոց, որտեղ ճաշեցինք և վերադարձանք Միջին դպրոց: Հետո բոլորս միասին դիտեցինք հետաքրքիր և ուսուցողական ֆիլմ, որը մեզ սովորեցրեց, որ միայն մարդու արտաքինին նայելով՝ երբեմն սխալ կարծիք ենք կազմում նրա մասին: Ֆիլմի դիտումից հետո ունկնդրեցինք Արամ Խաչատրյանի և Առնո Բաբաջանյանի գեղեցիկ ստեղծագործություններից:

Այսպես ավարտվեց մեր ճամբարային 1-ին օրը: Բոլորս գոհ ենք և ուրախ: Ստացանք շատ դրական տպավորություններ: Անհամբեր սպասում ենք վաղվա օրվան…))))։

Ֆիլմի հղումը՝ https://www.youtube.com/watch?v=rC_ckN5dBeI

Ջոի ճանապարհորդությունը

Երբ կայարանում վարպետի  դուստրը ժամանեց, Փադինգթոն  կայարան, լվացավ տանիքը, բվերը, ովքեր ապրում են այնտեղ, երբեմն ընկնում էին:Այսպիսով, այս տարի տանիքների լվացքի ժամանակ Ջո բուն որոշեց:
<<Ես պետք է այցելեմ տատիկիս գյուղ, այնպես որ ես պետք չէ ընկնեմ  տանիքից » :Այսպիսով, նա նստեց գնացք, որը  գնում էր տատիկի տուն: Գնացքի  շարժչի անունը Քադոգան Քասլ  էր, վարորդի անունն էր Պարոն Բոսթոկ:
<<Դուք ունե՞ք Ձեր տոմսը, Ջո», — ասաց պարոն Բոսթոկը:
«Այո», — ասաց Ջոն և ցույց տվեց նրան.
Եւ նրանք գնացին:
Երբ նրանք հասան տատիկի տան մոտ ,Ջոն գնաց տեսնելու իր տատիկին: Նա անցկացրեց հաճելի ժամանակ խոհանոցում, խաղում էր ծորակների հետ: Քադոգանը հանգստանում էր և ուտում  ածուխ, իսկ պարոն Բոսթոկը խմում էր թեյ և ուտում օշարակով սենդվիչներ.
Պարոն Բոսթոկը օշարակ  թափեց ռելսերին: Այսպիսով, երբ Քադոգանը ցանկացավ սկսել նորից, նա չկարողացավ: Նրա անիվները խրված էին:
«Օհ, սիրելիս»,- ասաց Քադոգանը, բայց լաց չեղավ:
«Փֆ», — ասաց նա: «Փֆ»,- սակայն նա չէր կարող շարժվել:
Պարոն Բոսթոկը կանչեց Ջոին:Տատիկը ու Ջոն և տատիկի կատուն, որի անունն էր Թոմաս, միասին  հրեցին Քադոգանին որքան  նրանք կարող Էին:Բայց, այնուամենայնիվ, նա չի կարող շարժվել:
Այնուհետեւ Ջոն ուներ մի գաղափար: «Կատուները շատ լավ են լիզելուց», — մտածեց նա: Այնպես որ, նա ասաց Թոմասին :«Ի՞նչ եք կարծում, կարող եք փորձել լիզել  օշարակը: Հետո գնաց  և ջուր խմեց:
Երբ Ջոն վերադարձավ տուն Փադինգթոն կրկին, աստղերը սկսեցին մարել, եւ նրա քունը տարավ, քանի որ բվերը քնում են ցերեկը:
Նա վեր թռավ դեպի տանիքը, եւ նա ասաց.<<Փայլիր,փայլիր փոքրիկ աստղ» ,-ասաց ինքն իրեն, բայց դուրս եկավ նման ձևով:
Առկայծիր, առկայծիր, Լոնդոնի գիշերում,
Փայլեք մեզ համար, ձեր ողջ զորությամբ.
Փայլեք ինձ համար, փայլեք բեռնակիրի համար,
Փայլեք կայարանի վարպետի դստերը համար:
Փայլեք թռչունների համար քնած այգում,
Փայլեք շեկ կատուների համար դրսում մթության մեջ:
Փայլեք ձիերի համար, փայլեք ոչխարների համար:
Եւ փայլեք բույերի համար, որոնք պատրաստվում են քնել:

,,Իմ տեսածն ու զգացածը,,

Ես կյանքիս ընթացքում տեսել և զգացել եմ շատ բաներ։ Ես շատ զգացմունքային մարդ եմ, և երբ իմ աչքիս առաջ մեկին նեղացնում են, եթե անգամ ես նրան չեմ ճանաչում ցավ եմ ապրում։ Այդ վայրկյան ես զգում եմ այն ինչ զգում է դիմացինս։ Մարդիկ երբեմն մի բան տեսնելիս կամ լսելիս, փորձում են շտապ այդ լուրը հասցնել նրան ում մասին որ խոսվել էր, բայց հետո երբ դա վատ հետեվանք է ունենում, նկատած կլինեք որ ձեզ սկսում եք վատ զգալ ինչվոր տարօրինակ բան է կատարվում։ Բայց դրա հետևանքը երբեմն դաս է լինում մեզ համար, և կյանքի ընթցքում մենք շտկում ենք մեր սխալները և դառնում ավելի խելացի։

«Իմ Մայիսյան Հավաքը»

IMG_1633Մեր նախագծերից ինձ ամենահոգեհարազատն էր ,,Կարդում ենք Թումանյան,, նախագիծը: Ես շատ եմ սիրում նրա բանաստեղծությունները, հեքիաթները և պոեմները: Ամենաշատը սիրում եմ ,,Անուշ,, պոեմը: Այս տարվա ընթացքում ամենահաջողված աշխատանքներս համարում եմ ռադիոնյութերս, որոնցից են Վահան Տերյանի «Կարծես թե դարձել եմ ես տուն» , «Անծանոթ աղջկան» ,Հովհաննես Թումանյանի «Քառյակները» , «Նախերգանքը» ,«Անուշ պոեմը» , Ավետիք Իսահակյանի «Ես որ մեռնեմ» և Համո Սահյանի «Ոչինչ չի փոխվի» , «Առաջին սերս»: Ինչպես նաև արել եմ շատ թարգմանություններ ռուսերենից հայերեն՝ «Հիմար ես» , «Վախը» ,«Պաղպաղակե դղյակը»: Նաև վերլուծել եմ պատմվածքներ , առակներ  և թարգմանություն եմ արել գրաբարից: Իմ ստեղծագործություններից է  «Մի առավոտ»ը : Կարծում եմ, որ ստեղծագործական աշխատանքները մեզ օգնում են ավելի զարգացնել մեր միտքը և ավելի արագ մտածելու ունակությունը:

Բավական չէ առողջ միտք ունենալ, կարևորը դրանից հմտորեն օգտվելն է։

«Թարգմանություն Գրաբարից»

Լսէք ահաւասիկ. ել սերմանաւղ սերմանել: Եւ եղեւ ի սերմանելն, ոմն անկաւ առ ճանապարհաւ, եւ եկն թռչուն եւ եկեր զնա: Եւ այլն անկաւ յապառաժի՝ ուր ոչ գոյր հող բազում. եւ վաղվաղակի բուսաւ: Քանզի ոչ գոյր հիւթ երկրին, եւ յորժամ ծագեաց արեւ՝ ջեռաւ, եւ զի ոչ գոյին արմատք՝ ցամաքեցաւ: Եւ այլն անկաւ ի մէջ փշոց. ելին փուշքն եւ հեղձուցին զնա, եւ պտուղ ոչ ետ: Եւ այլն անկաւ յերկիր բարւոք. եւ ելեալ աճեցեալ տայր պտուղ, եւ բերէր ընդ միոյ՝ երեսուն, եւ ընդ միոյ՝ վաթսուն, եւ ընդ միոյ՝ հարիւր:

Լսեք ահա. սերմնացանը ելավ սերմ ցանելու: Եվ սերմ ցանելու ժամանակ պատահեց,որ ինչոր մի բան ընկավ ճանապարհի մոտ, և եկավ թռչունը և կերավ այն: Ուրիշ մի բան ընկավ քարերի մեջ և միանգամից ծլեց: Ուրիշ մի բան ընկավ քարերի մեջ որտեղ հողը այնքանել շատ չէր և միանգամից ծլեց: Որովհետև հողի հյությ այնքանել շատ չէր, երբ արևը ծագեց նա միանգամից չորացավ: Իսկ մյուսը ընկավ փշերի մեջ փշերը բարձրացան խեղտեցին նրան և նա պտուղ չտվեց: Իսկ մյուսը ընկավ բարեբեր հողի մեջ աճեց մեծացավ պտուղ տվեց, առաջին անգամ 30 պտուղ, մյուս անգամ 60, և հաջորդ անգամ 100պտուղ:

Վախը

..Պատմվածքի Վերլուծություն..

Խորհրդավոր ծերունին

— Այդ դո՞ւ ես,— ասաց նա և գլուխս թեթև շոյելով՝ շարունակեց իր ճամփան՝ առանց կանգնելու։

— Դու ո՞րտեղից գիտես ինձ, ծերունի։

— Քո ծնված օրից։

— Ուրեմն դու ճանաչո՞ւմ ես ինձ։

— Ես քո հորն էլ էի ճանաչում փոքրուց։

— Վա՜հ, մի՞թե…

― Ես քո պապին էլ եմ տեսել, ա՜խ, ինչ չարաճճի էր երեխա ժամանակ։

— Դու իմ պապին տեսել ես երեխա ժամանա՞կ։

— Է՜հ, բայց քո պապի պապը ավելի կայտառ երեխա էր։

— Դու իմ պապի պապին էլ ես տեսե՞լ։

— Հա՛, հա՛, հա՛, հա՛․ զարմանում ես դու. դեռ նրանց պապերի պապերին էլ…

— Դե որ այդպես է, պատմի՛ր, խնդրում եմ, պատմիր, ծերունի, ի՞նչ տեսակ մարդիկ էին նրանք, ի՞նչ գիտես նրանցից։

— Ինչ տեսակ մարդի՞կ…

Նրանք էլ քեզ նման մարդիկ էին։ Այդպես՝ քեզ նման երազներ էին երազում, մեծ-մեծ հույսեր էին փայփայում… Գալիս էին ոգևորված իրանց հույսերով ու ցնորքներով և մեկ-մեկ կորցնում ճանապարհին։ Ոմանք շուտ էին վհատում ու բեկվում, ոմանք ավելի հանդուգն ու համառ գալիս էին, մինչև մի տեղ ընկնում էին ուժասպառ ու… Օ՜, շատ եմ ծիծաղել նրանց վրա։

— Վա՜յ, խե՜ղճ պապեր։

— Բայց ես ականատես եմ եղել և նրանց սիրային տարփանքներին, ես տեսել եմ նրանց կայտառ զավակների խաղերն ու լսել եմ նրանց առաջին թոթովանքները, մասնակցել եմ նրանց խրախճանքներին, ձայնակցել եմ նրանց հաղթանակի աղաղակներին, ես պսակել եմ նրանց առաքինություններն ու մեծագործությունները…

— Ո՜վ բարի ծերունի։

— Հա՛, նրանք ինձ հետ էին։ Մի քիչ տեղ եկան. մեկը մի անգամ մտավ գերեզման, մյուսը նրանից մի փոքր հեռու իրան ալևոր գլուխը դրեց, որը դեռ մատաղ, որը ծերունի, որը սրահար, որը ցավագար… Քո բոլոր պապերն ինձ հետ են անցել, ու ամեն մեկը մի տեղ մնացել։

— Ո՜ւհ, ինչքան մեծ ես դու։

— Մե՜ծ, աչքդ ինչ տեսնի՝ նրա սկիզբն եմ ես, միտքդ ուր հասնի՝ նրանից առաջ եմ ես, ո՛ր քարը վերցնես՝ տակին եմ եղել, ինչ մեռել գտնես՝ այն ես եմ թաղել։

— Եվ դեռ ադպես արա՞գ ես գնում, ես չեմ կարողանում քեզ հասնել։

— Հա՛, հա՛, հա՛, հա՛, հոգնեցի՞ր… տեսնում եմ՝ արդեն քեզ էլ եմ թողնում։ Օ՜, դու վաղ ես ծերացել… Ե՜կ, ե՜կ…

— Սպասի՛, ծերունի, իմ ուժը, իմ եռանդը դու տարար, ես հոգնեցի, էլ չեմ կարողանում գալ։

— Ե՜կ, ե՜կ…

 

Խորհրդավոր ծերունին պատմում է տղային, որ սերնդե սերունդ իր պապու պապերին տեսել է: Նա ասում է, որ բոլոր ժամանակներում էլ մարդիկ երազում են, հույսեր են փայփայում, ոգևորվում են, երբեմն էլ՝ վհատվում ու բեկվում: Ծերունին ականատես է եղել նրանց և՛ սիրային տարփանքներին, և՛ զավակների թոթովելուն, և՛ նրանց խրախճանքներին, և՛ հաղթանակներին: Նա տեսել  էր բոլորի մահերը, թե ծեր հասակում, թե անժամանակ , թե խոշտանգված, թե ցավագար: Ծերունին եղել է միշտ, անսկիզբ ու անվերջ, ամենուրեք, ներկա լինելով բոլորի թաղումներին: Տղան զարմանում է ծերունու տարիքի մեծության և այդքան արագաքայլ լինելու վրա: Ծերունին տեսնելով տղայի հոգնածությունը ծիծաղումէ նրա վաղաժամ ծերանալու վրա: Տղան հուսահատ ասում է, որ իր ուժն ու եռանդնել ծերունին իր հետ տարավ:

 

ԵՐԿՈՒ ՀԱՅՐ

1896-ի կոտորածի ձմեռն էր։ Մի խումբ փախստականներ Սասունի կողմերից հասան Էջմիածին։ Նրանց մեջն էր և Ա. գյուղի ծերունի տեր Սարգիսը։

— Հայրիկի աջը կուզեմ համբուրել,— խնդրեց նա Վեհարանում, ու ներս թողին։

— Բարով, տեր հայր,— աջը մեկնեց Հայրիկը։

Քահանան համբուրեց ու ետ եկավ, կանգնեց դահլիճի մեջտեղը հոգնած, խորտակված։

— Ո՞րտեղից կուգաս։

— Սասունի կողմերեն. Ես Ա-ի տեր Սարգիսն եմ…

— Ա-ի տեր Սարգի՞սը…

— Այո՛, Հայրիկ։

— Է՞…

— Ես քսան հոգուց գերդաստան ունեի, Հայրիկ. տղաներս կոտորեցին, հարսերս տարան, թոռներս կորան, տունս թալնեցին, վառեցին․ մնացի այսպես…

— Է՜, հիմի…

— Ես ոչինչ չեմ ուզում, Հայրիկ։ Ես… այնպես եկել եմ… եկել Հայրիկին ասեմ… էլ ոչինչ չեմ ուզում…

Ու Հայրիկի առջև կանգնած էր մարդը, որ ամեն ինչ կորցրել էր ու ոչինչ չէր ուզում։

Երկուսն էլ լուռ էին։

— Քանի՞ որդի կորցրիր, տեր Սարգիս,— գլուխը վեր քաշեց կաթողիկոսը։

— Ամենքը միասին քսան, Հայրիկ։

— Դու քսան որդի ես կորցրել, իսկ ես քսան հազար,— պատասխանեց Հայրիկը,— այդ էլ քսան՝ եղավ քսան հազար ու քսան… Ո՞ւմն է շատ, տեր Սարգիս…

Քահանան ցնցվեց ու լուռ կանգնած էր։

— Ո՞ւմ վիշտն է մեծ, տեր Սարգիս։

— Հայրիկինը։

— Դե, ե՛կ, տեր Սարգիս, մոտ ե՛կ, աջդ դիր գլխիս, աղոթիր, օրհնիր, որ այս վշտին դիմանամ։

Ասավ ու գլուխը խոնարհեց։

Քահանան շտապեց առաջ, աջը դրավ իր Հայրապետի գլխին, սկսեց աղոթք մրմնջալ, ու աչքերը լցվեցին արտասուքով…

Նա օրհնում էր Հայոց Կաթողիկոսի՜ն…

Նրա առջև խոնարհած էր Հայոց Հայրիկը…

 

1896-ձմեռներ: Կոտորածից փրկված փախստականներից  Սասունի կողմերից եկած Սարգիս քահանան, ընդունելություն էր խնդրում կաթողիկոսի մոտ: Մտնելով վեհարան  նա պատմեց, որ իր քսան հոգանոց գերդաստանը բնաջինջ են արել : Կաթողիկոսը հասկացավ նրա վիշտը: Բայց միևնույն ժամանակ նա ասեց, որ ինքնել քսան հազար որդի էր կորցրել ու նոր դարձավ քսանհազար քսան: Հայրը ցույց տվեց, որ իր վիշտն ավելի ,մեծ էր քան քահանաինը: Քահանան  լուռ հասկացավ, որ հայրն ավելի մեծ մխիթարության կարիք ունի: Կաթողիկոսի խնդրանքով քահանան ձեռքը դրեց նրա գլխին, օրհնեց ու աղոթք մրմնջաց: Նրա առջև խոնարված էր հայոց հայրիկը:

Հիմար Ես

Ալ-Գազաիլը ասաց աշակերտներին:
— Մարդը պետք է կրկնի դա իրեն. «Օ՜, իմ» ես «! Դու համարում ես ձեզ խելացի և զայրանում ես երբ քեզ հիմար են անվանում. Բայց իրականությունը այդպես է. Դու, պահեստավորում ես հագուստ ձմռան համար, բայց չեն մտածում, որ կյանքի պահուստները ուրիշ են. Դու նման ես մի մարդու, ով ձմռանը ասում է. «Ես չեմ պատրաստվում տաք հագնվել, բայց ապավինել Աստծո շնորհով, թող այն պաշտպանի ինձ ցրտից:»: Նա չի հասկանում, որ ստեղծելով ցուրտը, Աստված նաև տվել է պաշպանվելու միջոցներ դրանից»: