Հավաքից հավաք

Մեր նախագծերից ինձ ամենահոգեհարազատն էր ,,Կարդում ենք Իսահակյան,, նախագիծը: Ես շատ եմ սիրում նրա բանաստեղծությունները: Ամենից շատը սիրում եմ ,,Ռավեննայում,,  բանաստեղծությունը։ Այս տարվա ընթացքում ամենահաջողված աշխատանքներս համարում եմ ռադիոնյութերս, որոնցից են Վահան Տերյանի «Էլեգիա» «Ցնորք» , «Չարտասանված տխուր խոսքեր» և այլն ։ Եղիշե Չարենցի  «Տաղ անձնական» , «Գիշերն ամբողջ հիվանդ խելագար» ,«Ու վառվում է օրերում սիրտս․․» , Ավետիք Իսահակյանի «Ես որ մեռնեմ»: Ինչպես նաև մասնակցություն եմ ունեցել ,,Թարգմանչական Ուս-նախագծին,, ռուսերենից հայերեն։ Նաև վերլուծել եմ պատմվածքներ , և պատրաստել նյութ ,,Կոմիտասյան օրերի,, վերաբերյալ: Կարծում եմ, որ ստեղծագործական աշխատանքները մեզ օգնում են ավելի զարգացնել մեր միտքը և ավելի արագ մտածելու ունակությունը:

Реклама

Իմ մայիսյան հավաք

IMG_3609IMG_3573

Մայիսի 18-ին Գյումրու հենակետային վարժարանի սովորողները «Կրթական ծրագրերի փոխանակում»նախագծով Մայիսյան հավաքի օրերին եղան կրթահամալիրում: Մենք 9-4 դասրանի սովորողների որոշակի խմբով շրջեցինք նրանց հետ միասին, ծանոթացրեցինք նրանց մեր դպրոցին և կրթական համակարգին։ Նաև մասնակցություն ունեցան «Բրոյի-բրոյի» հայ-վրացական տոնին, ասեմ որ բավականին հետաքրքիր անցավ։ Կարծում եմ՝ դրական տպավորություններն այնքան շատ էին, որ այսուհետ հաճախ կհանդիպենք:

«Մեր երգերը ու մենք»

Կարծում եմ արդեն բոլորին է հայտնի մեր «Խազեր» երգչախումբը, բայց ոչ բոլորը գիտեն մեր գործունեությունը։ «Խազեր» ոչ միայն երգում են այլ նաև ուսուցանում։ Նախագծի շրջանակներում երգուսուցում էինք կազմակերպել՝ Երևանում, Գյումրիում, Ջերմուկում և  Գնդեվազ գյուղում: Շաբաթ օրը երգուսուցման նպատակով ուղղևորվեցինք՝ Ջերմուկ։ Ես իմ երգչախմբի հետ առաջին անգամ էի Ջրմուկում։ Հանգրվանեցինք՝ «Ջերմուկի երիտասարդական կենտրոնում»։ Ամեն ինչ լավ էր։ Փոքր-ինչ հանգստանալուց հետո, գնացինք Ջերմուկի թիվ երկու Արվեստի դպրոց։ Այստեղ անցկացրինք երգուսուցումը։ Երգեցինք աշխատանքային երգեր և ոչ միայն։ Հետո բոլորս միասին պարեցինք Թամզարա, և այդքանով ավարտեցինք երգուսուցումը։ Հաջորդ օրը երգուսուցում անցկացրինք՝ Գնդեվազ գյուղում։ Առաջին անգամ էինք այստեղ։ Մեզ ընդունեց Գնդեվազի միջնակարգ դպրոցը։ Բավականին լավ ընդունեցին, նշեմ նաև այն, որ շատ տաղանդավոր աշակերտներ կայն այդ դպրոցում։ Երգուսուցման ընդացքում նրանք նույնպես երգեցին մեզ համար։ Հետո, երբ վերջացրինք, նրանցից որոշները եկան մեզ հետ քայլելու։ Նրանք մեզ ցույց տվեցին  Գնդեվազի նորակառույց մատուռ, և այդքանով ավարտվեց մեր ճանապարհորդությունը։

Գյումրեցիների ավանդույթները

Картинки по запросу Գյումրի

Քաղաքը 1924թ-ից կոչվում էր Լենինական, բայց բոլորն ասում էին Լեննագան` բարբառային արտասանությամբ՝ շեշտադրելով լենությունը, միգուցե նկատի ունենալով հյուրասեր գյումրեցիների լայն սիրտը։ Ցանկացած օտարական, ով բացում է գյումրեցու տան դուռը, առանց սեղան նստելու չի կարող այնտեղից դուրս գալ (հեշտ չի պրծնի էր էլի): Դե ծանոթների, հարազատների ու բարեկամների մասին խոսելն անգամ ավելորդ է… Գյումրիում գլուխ գովելն էլ արդեն սովորույթ ու ադաթ է. դե, ով ունենար գյումրեցու պես գլուխ ու չգովեր։ Գյումրեցին և’ լավի, և’ վատի շատն է սիրում. «մարդու հոգեառն էլ բդի մեծ էղնի» – հաճախ են կրկնում գյումրեցիները։ Մեր ավանդապաշտ քաղաքի որոշ ավանդույթներ մնացել են  որպես քաղցր հիշողություններ։ Գյումրեցի տղամարդու գլխարկը ՝ «շափխան», իր պատիվն էր։ Հարբած կամ բարկացած ժամանակ տան տղամարդը տուն գնալիս երկու ֆայտոն էր կանգնեցնում. առաջինով պատիվը՝ գլխարկն էր ճանապարհում տուն, երկրորդով ինքն էր գնում։ Продолжить чтение «Գյումրեցիների ավանդույթները»

Հասարակագիտական Ստուգատես- Արևելյան Պոեզիա

Աբդ ալ-Վահհաբ ալ-Բայաթի

20152511123033177

Ծնվել է 1926 թ. Իրաքի գյուղերից մեկում, մանուկ հասակից ընտանիքը տեղափոխվելէ Բաղդադ՝ հաստատվելով «Շեյխի դուռ» կոչվող թաղում:
Աբդ ալ-Վահհաբ ալ-Բայաթին որպես հիմնադիր-բանաստեղծ ժամանակակից բանաստեղծության կազմավորման գործում իր բաժինն է ներդրել՝ հրատարակված առաջին ստեղծագործություններից սկսած, ինչն էլ լայն հորիզոններ բացեց բանաստեղծական շարադրանքում: Առաջին գիրքը՝ «Հրեշտակներ և սատանաներ», հրատարկվեց 1950 թ., երկրորդ ժողովածուն՝ «Կոտրված կժեր»¬ը, լույս տեսավ 1954 թ.: Продолжить чтение «Հասարակագիտական Ստուգատես- Արևելյան Պոեզիա»

ՀԱՅԿԱԿԱՆ ԱՎԱՆԴԱԿԱՆ ՀԱՐՍԱՆԻՔ

Հարսանիքը յուրաքանչյուր մարդու կյանքում եզակի տոն է, և յուրաքանչյուրը սրտի տոփյունով է սպասում այս իրադարձությանը: Իհարկե, յուրաքանչյուր երկիր պահանջում է իր մշակույթին համապատասխան ավանդույթներ ու սովորություններ որոնց մի մասը ժամանակի ընթացքում կամ չի պահպանվում կամ փոփոխվում է:

Խոսելով հայկական հարսանիքի մասին` հարկ է նշել, որ ավանդույթներ այստեղ որոշակի չափով պահպանվել են, իսկ թե որոնք են դրանք, և հատկապես որ մասն է փոփոխվել, կփորձենք ներկայացնել “Հայկական ավանդական հարսանիք” էջում: Հնում հայերը հարսանիքների համար հարմար ժամանակ էին համարում աշունն ու ձմեռը, քանի որ գարնանն ու ամռանը մարդիկ հիմնականում զբաղված էին գյուղատնտեսական աշխատանքներով: Եթե մեզ համար անչափ կարևոր էր հարսանյաց օրվա ընտրությունը, իսկ դա մասնավորապես լինում էր շաբաթ օրը, ապա այժմ հարսանյաց հանդիսությունը կարելի է նշանակել յուրաքանչյուր օր` անկախ ամսից ու տարվա եղանակից:

Նախ տեղի է ունենում խնամախոսություն, որի ընթացքում տղայի ազգականները  աղջկա ծնողներից պետք է ստանան տղայի հետ ամուսնացնելու համաձայնությունը: Սրան հաջորդում է “Խոսքկապը”-ը`նշանադրությանը հաջորդող արարողություն, որի հիմնական նպատակը ապագա հարսնացուի ու փեսացուի ծնողների պաշտոնական ծանոթությունն է: Այս ամենից հետո հարաբերությունները մտնում են այլ փուլ, որի գիտական անվանումն է “Նշանադրություն”, որի ընթացքում հարսն ընդունում է որևէ զարդ` ի նշան տվյալ երիտասարդի հետ ամուսնանալու համաձայնության: “Հղե կտրել”, այսպես է կոչվում այն արարողությունը, որի ընթացքում ամուսնացող կողմերը պայմանավորվում են հարսանիքի ժամկետի շուրջ: Մինչև պսակի արարողությունը հնում գոյություն է ունեցել հալավօրհներքի արարողություն, որի ժամանակ օրհնվում էին հարսի ու փեսայի մատանիները: Հնում հայերը ունեին նաև մի ավանդույթ, որը ներկայումս արդիական չէ. Խոսքը “շորձևքի”-ի մասին է` հարսի շորը ձևելու արարողություն, երբ կանայք հարսանեկան զգեստը ձևելիս կտորից մի փոքր հատված կտրում էին և աղջիկներից յուրաքանչյուրին տալիս ինչ-որ մաս կարելու առաջադրանք: Եվս մեկ ավանդույթ, որը կորցրել է իր արդիականությունը. դա “ազբանստումի”-ի արարողակարգն է, երբ հարսանիքին նախորդող օրը փեսայի ամուրի ընկերների միջև աճուրդով որոշվում է ազապբաշին` մակարապետը: Այժմ փեսան պարզապես պարզապես պարզապես ընտրում է հարսանիքի մակարապետին:  Հայկական լեռնային գյուղերում պահպանվել է մի ավանդույթ, որը թերևս սակավ է հանդիպում քաղաքներում կամ ընդհանրապես չկա: Խոսքը “Եզնմորթեք”-ի մասին է , երբ հրապարակային մորթում են խոշոր եղջրավոր կենդանուն` հարսանեկան հանդիսության համար մսացու ապահովելու համար:
Այսպիսով, հարսնառ (հարսի հետևից ուղևորվող փեսայի կողմի պատվիրակության ծիսական երթ) գնալուց առաջ քավորի հետևից երաժիշտների ուղեկցությամբ պատվիրակություն է ուղարկվում:
Հնում հարսանեկան մեքենաների թափորը չեր կարող բաղկացած չլինել “աղվեսից”, որը պետք է նախապես լուր հասցներ հարսի ընտանիքին հարսնաքավորների գալու մասին: “Աղվեսին” թշնաբար էին դիմավորում, քանի որ նրա առաջադրանքներից մեկը հավանոցից հավ գողանալն էր: Հետագայում հավն ուղղակի նրան պարգևատրում էին` լուրը հասցնելու համար: Ճիշտ է ներկայումս հաչսանեկան ոչ բոլոր ծեսերն են պահպանվել, բայց նրանցից շատերն այսօր էլ արդիական են: Օրինակ` հարսի շորը հագցնելու ժամանակ կոշիկի մի զույգի` հարսի ազգականներից մեկի կողմից կատարվող գողությունն է, որը, իհարկե, վերադարձվում է երկար բանակցությունների արդյունքում մի կլորիկ գումար ստանալուց հետո: Կամ “դուռ բռնելը”, երբ հարսի տան դռան մոտ հարսի եղբայրը սրով պահում է դուռը` խոչընդոտելով քրոջ`տնից դուրս հանելը: Կոխ բռնելու ավանդույթը ևս կարելի է հանդիպել շատ գյուղերում, որը ենթադրում է փեսայի ծնողների կամ ընտանիքի տարեցների միջև մենամարտ փեսայի տան բակում նորապսակներին դիմավորելու ժամանակ, որտեղ, որպես կանոն, հաղթում է կինը:
Շեմի ծեսերի մասն են կազմում նաև նորապսակների ուսերին լավաշ գցելը, մեղր հյուրասիրելը, նրանց գլխին ցորեն, քաղցրավենիք շաղ տալն ու ափսե կոտրելը: Հայակակն ավանդական հարսանիքներում կարևորագույն մաս են կազմում հարսի և փեսայի երջանկության և բարեկեցության համար կենացները, որտեղ շատ հաճախ լսվում են “մի բարձի ծերանաք” արտահայտությունը: Կենացներ առաջարկելու և ըմպելու պատվավոր կոչումը ստանձնում է նախապես ընտրված “Թամադան”: Հարսանիքից հետո կատարվող կարևորագոււյն հանդիսությունը հարսի ծնողների կողմից տրվող օժիտի արարողությունն է: Հնում այն ամենը կատարվում է հրապարակային, իսկ օժիտը բաղկացած էր անկողնուց , զգեստների մեծ հավաքածուից, ինչպես նաև կենցաղային այլ իրերից ու կահույքից: Այժմ այս ամենը փոխարինվել է տան կամ մեքենայի բանալիներով, երբեմն էլ մեղրամիսը որևէ երկրում անցկացնելու համար տրվող համապատասխան տոմսերով:
Իսկապես, շատ կարևոր է պահպանել ավանդույթները, որոնք տիպիկ են միայն մեր երկրին ու ժողովրդին: Չէ՞ որ մենք հայ ենք, և պետք է պահպանենք այն, ինչը դարերի միջով հասել է մեզ և մեր միջոցով էլ պետք է անցնի մեր սերունդներին:

Վինսենթ Վան Գոգ

Van Gogh - Selbsbildnis11.jpegКартинки по запросу Վան Գոգ

Վինսենթ Ուիլլեմ վան Գոգ, հոլանդացի նկարիչ, Պոստիմպրեսիոնիզմի և Էքսպրեսիոնիզմի ներկայացուցիչ։ Նրա ստեղծագործությունները պահպանվում են աշխարհի ամենահեղինակավոր թանգարաններում։ Ամենամեծ թվով ստեղծագործությունները ցուցադրվում են Ամստերդամի Վան Գոգի թանգարանում: Վան Գոգը ծնվել է հոլանդական Զունդերտ գյուղում բնակվող հոգևոր հովվի ընտանիքում, որտեղ սկսած 16-րդ դարից սերնդեսերունդ զբաղվում էին արվեստի ստեղծագործությունների առևտրով։ Երիտասարդ տարիներին աշխատել է արվեստի գործերի առևտրով զբաղվող ընկերությունում։ Ավելի ուշ՝ ուսուցչի կարճատև աշխատանքից հետո, ուղևորվել է Բորինաժ և սկսել է որպես քարոզիչ աշխատել հանքահորային աղքատ մի տարածաշրջանում։ Գեղանկարչության ոլորտում իր ստեղծագործական գործունեությունը սկսել է 1880 թվականին, երբ 27 տարեկան էր։ Վան Գոգը սկսել է աշխատել մռայլ գույներով և դա շարունակվել է մինչև նրա Փարիզ մեկնելը։ Փարիզում նկարիչը ծանոթանում է արվեստի՝ 19-րդ դարում ձևավորված ուղղության՝ իմպրեսիոնիզմի հետ, որն արագացրեց նրա՝ որպես նկարչի զարգացումը գեղանկարչության ոլորտում։ Կյանքի վերջին տասը տարիների ընթացքում Վան Գոգը դարձել է ավելի քան 2000 ստեղծագործությունների հեղինակ։ Նրա աշխատանքները ներառում են շուրջ 900 նկարներ, 1100 գծանկարներ և ուրվանկարներ։ Կյանքին հրաժեշտ տալուց առաջ երկու ամսվա ընթացքում նկարել է 90 նկար։ Վան Գոգի կյանքում առանցքային դեր է ունեցել նրա եղբայրը՝ Թեո վան Գոգը, որը զբաղվում էր արվեստի ստեղծագործությունների առևտրով և ֆինանսապես աջակցում էր նկարչին։ Վինսենթ վան Գոգը համարվում է արվեստի էքսպրեսիոնիզմ ուղղության հիմնադիր։ Նրա արվեստը մեծապես ազդել է 20-րդ դարում ձևավորված ուղղությունների, հատկապես՝ ֆովիզմի և գերմանական էքսպրեսիոնիզմի վրա։